Tomek @ToSw67

Phone Call: Saudis Issue Ultimatum to Trump on Behalf of GCC Amid strong rumors that Netanyahu had already agreed with Trump to resume bombings against Iran, Gulf countries like Qatar and the United Arab Emirates were already working behind the scenes. Qatar, in particular, had been warning about the imminent risks to its massive infrastructure and natural gas exports. This, however, was not enough to dissuade Trump, who was moving forward with his plan, especially since the two major American natural gas exporting companies are benefiting from the scenario and were donors to Trump's campaign. The UAE had also been warning about the risks to its facilities, but with little progress. In the last 72 hours, these countries informed Washington that local intelligence reports confirmed Iran had already mapped oil fields, refineries, and power plants across all GCC members for an immediate counter-attack should the US initiate the bombings, but also to no avail. It was Mohammed bin Salman who aligned the GCC's position. On Saturday, he placed a call to Trump and warned that Iran would respond to any bombings by directly attacking the energy infrastructure of Saudi Arabia and other Gulf neighbors. This was nothing Trump and Netanyahu did not already know and had not already ignored in advance when deciding on the attack. But the Saudi leader went further: on behalf of the GCC, he expressly requested that Trump back down from plans for large-scale attacks against Iranian territory. He directly demanded clarification on Washington and Tel Aviv's plan of action, arguing that missteps at this juncture would destabilize the global energy market for extended periods. In doing so, he implicitly conveyed two things: The first is that, if destroyed, the GCC economies would be unable to honor the signed agreements, Memorandums of Understanding (MoUs), and long-term structural partnerships celebrated during Trump's administration, values that range between $2 trillion and $3 trillion. This is not to mention the billions injected directly into the businesses of Donald Trump himself and his son-in-law, Jared Kushner.  To the wise, it became clear that these resources could be redirected toward investments in other blocs, including the Chinese. The second is that, if Trump refused the request of the Saudis, acting as spokespersons for the Gulf and pressed ahead, he would be solely responsible for the destruction of local economies and a global economic crisis. Faced with structural disaster in their own territories, Saudi Arabia and the other Gulf countries would close their airspace to American fighter jets and revoke permissions for the use of logistical bases in the region. It was these two implicit messages that deterred Trump. Everything else he had already evaluated and, nonetheless, decided to proceed with the attack. Continue reading: open.substack.com/pub/global21/p…

Ceuta i Melilla nagle przestały być tylko hiszpańskim problemem. Stały się elementem większej gry geopolitycznej. W kwietniowym raporcie Kongresu USA pojawił się zapis, który wywołał ogromne kontrowersje: „Ceuta and Melilla are located in Moroccan territory and remain the subject of Morocco's longstanding claim.” Czyli: Ceuta i Melilla znajdują się na terytorium Maroka i pozostają przedmiotem długotrwałych roszczeń Maroka. To nie jest zwykła wzmianka historyczna. Dokument idzie dalej wskazuje, że sekretarz stanu USA powinien wspierać dyplomatyczne zaangażowanie Hiszpanii i Maroka w sprawie przyszłego statusu tych miast. I tutaj pojawia się zasadnicze pytanie: Czy mówimy jeszcze o neutralnym wspieraniu dialogu, czy o tworzeniu politycznej presji mającej zmienić istniejący porządek? Bo Ceuta i Melilla to nie są „sporne kawałki ziemi” gdzieś na mapie. To są dwa hiszpańskie miasta autonomiczne, będące częścią Unii Europejskiej i jednocześnie strategicznymi punktami kontrolującymi wejście do Morza Śródziemnego. Dla Maroka to kwestia symboliczna i geopolityczna. Dla Hiszpanii kwestia integralności terytorialnej. Dla NATO potencjalnie bardzo niebezpieczny precedens. Najbardziej interesujący element tej układanki znajduje się jednak gdzie indziej. W tym samym dokumencie Kongres przeznacza dla Maroka dziesiątki milionów dolarów w ramach programów bezpieczeństwa i współpracy wojskowej, podkreślając „historyczny sojusz” między USA a Marokiem. I wtedy pojawia się pytanie, które coraz częściej będzie wracało: Czy pomoc finansowa i wojskowa dla partnera jest całkowicie oddzielona od kwestii politycznych? Czy też budujemy system, w którym pieniądze, wpływy i dyplomacja zaczynają tworzyć presję na zmianę istniejącego status quo? Bo jeśli największe państwa zaczynają traktować granice jako element negocjacji politycznych, a nie jako stabilny fundament prawa międzynarodowego, otwiera się bardzo niebezpieczna ścieżka. Dzisiaj mówimy o Ceucie i Melilli. Jutro inne państwa mogą uznać, że podobne argumenty można zastosować gdzie indziej. Geopolityka rzadko zaczyna się od czołgów na granicy. Częściej zaczyna się od dokumentów, przypisów i pozornie technicznych zapisów w ustawach budżetowych. I właśnie dlatego ten fragment raportu powinien zwrócić uwagę znacznie większą niż zwykła notka dyplomatyczna.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Iran zaprzecza opowieściom Trumpa uzasadniającym odwołanie ataku. Członek komitetu negocjacyjnego Mohammad Mardini i jego doradca Mohammad Marandi nazwali to „fake newsami”, mówiąc, że Iran nigdy o nic nie prosił ani na nic się nie zgadzał, a Trump po prostu się wycofał.

Przywódca Vox, Santiago Abascal, zażądał dziś w Ceucie "drastycznych" środków w obliczu kryzysu migracyjnego i poprosił o "trwałą militaryzację granicy" i dekret "trwałego zamknięcia przejścia granicznego, dopóki Maroko nie da nam gwarancji, że to się nie powtórzy". Ponadto zażądał, aby Rabat zaakceptował "powrót wszystkich swoich obywateli, którzy przebywają nielegalnie na naszej ziemi" i wezwał Unię Europejską do zawieszenia preferencyjnej umowy z Marokiem, o ile nie zobowiąże się do "poszanowania naszych granic".

Iran zagroził, że zaatakuje następujące instalacje, jeśli zostanie zaatakowany: - - Pole naftowe Ghawar, Arabia Saudyjska, (zakłócenia zagrażają ponad 5% światowych dostaw ropy naftowej) - Abqaiq + Khurais, Arabia Saudyjska, przerób ponad 7 mln baryłek dziennie, - Rafineria Ruways + pole naftowe Zakum, Zjednoczone Emiraty Arabskie, drugie co do wielkości morskie pole naftowe, ponad 1 mln baryłek dziennie - Pole gazowe North Ghadir + Ras Laffan LNG, Katar, największe na świecie pole gazowe z 25% potwierdzonych rezerw, 20% światowego handlu LNG - Pole naftowe Burgan, Kuwejt, rezerwy 67 mld baryłek, 2 mln baryłek dziennie - Rafineria Sitrah + Al-Mihaj, Bahrajn - Złoża gazowe Leviatan + Tamar, Izrael, największe i drugie co do wielkości złoże gazowe w Izraelu

3 miesiące temu izraelski portal Ynet opublikował artykuł redakcyjny marokańskiego dziennikarza Amine’a Ayouba, w którym stwierdził, że Izrael powinien pomóc Marokowi w „odzyskaniu” Ceuty i Melilli... Propozycja: nagrodźmy Maroko za Porozumienia Abrahama i ukarzmy Hiszpanię za solidarność z Palestyną oraz za starcie z Trumpem w kwestii wojny z Iranem i odmowę użycia baz wojskowych do przeprowadzenia ataków przeciwko Iranowi.

@GiPPolityka Tu implikacje będą następowały lawinowo. Np. takie czyszczenie budynków" przypadnie w 100% dronom. Co wymaga już dzisiaj odpowiedniego przygotowania na każdym poziomie.

Uważam, wspominałem kiedyś o tym że rewolucja której jesteśmy świadkami przyniesie zmiany jakich niewielu się spodziewa. IMO np. nastąpi dalsza marginalizacja broni palnej, która już teraz odpowiada tylko za ok. 1% eliminacji. Drony- zabójcy to już teraźniejszość.

💡 Konkluzja: Czas na Armię Przyszłości Bezpieczeństwo Polski nie może opierać się na tysiącach ludzi zamkniętych w betonowych koszarach i archaicznej biurokracji generującej wcześniejsze emerytury. Ratunkiem jest technologia i adaptacyjny rój – rozproszone, inteligentne moduły, w których stanowiskiem bojowym staje się miejsce pracy programisty, inżyniera czy logistyka. Musimy być szybsi, mądrzejsi i bardziej elastyczni od agresora. Maszerowanie równym krokiem to przeszłość. Przyszłość należy do roju. A Wy co o tym sądzicie? Czy po ponad czterech latach wielkiej wojny za naszą granicą uważacie, że Polska wyciągnęła realne wnioski, czy wciąż – jak mówi Albert Świdziński – montujemy mocniejsze kraty w drzwiach tylko „na niby”? Gdzie Waszym zdaniem kończą się procedury, a zaczyna medialna fikcja? Zapraszam do dyskusji w komentarzach Źródło: Materiał wideo „Jacek Bartosiak i Albert Świdziński o strategicznych skutkach uderzenia rakiety na Lubelszczyźnie” (kanał Strategy&Future). Polecam. @A_Swidzinski @BartosiakJacek @ToSw67 @StrategyFuture1 #BezpieczeństwoPolski #ObronaPowietrzna #Drony #Rój #ArmiaPrzyszłości #WojnaHybrydowa #NATO #Rosja #Lubelszczyzna #StrategyFuture

@TheUnmasker_PL Dokładnie tak, nie mam złudzeń co do naszej klasy rządzącej ale IMO projekt który przedstawiliśmy w ogólnym zarysie jako właściwie pewna idea może okazać sie jedynym rozsądnym (wykonalnym w akceptowalnym czasie i realiach) pomysłem.

W Polsce nigdy nic nie dzieje się naprawdę. Więc jak już coś się jednak zadzieje, to mamy szok i niedowierzanie. W państwie sąsiadującym z nami od 4 lat trwa wojna. Jesteśmy w nią zaangażowani (jako kluczowy gracz) od pierwszego dnia. Jak można wyobrażać sobie, że odgrywa się taką rolę, i jednocześnie jest się całkowicie bezpiecznym? Że włos nam z głowy nie spadnie? Jeżeli chce się odgrywać taką rolę, jaką my odgrywamy, trzeba liczyć się z konsekwencjami. Ale my lubimy się bawić w świecie wirtualnym, gdzie zawsze można wyłączyć grę, jak coś idzie nie tak. Nic nigdy nie dzieje się naprawdę, wszystko kończy się happy endem. W tym świecie wirtualnym mowa jest tania; można opowiadać, że „nie zamierzamy tej wojny przegrywać" (copyright Szef Sztabu Generalnego p. Kukuła), albo że „wgnieciemy Putina w ziemię” (copyright były marszałek sejmu p. Hołownia). I wszystko się zgadza, dopóki nie wleci dron, albo rakieta. Wtedy okazuje się, że wcale nie jesteśmy wcale first to fight, tylko wszyscy mają obsraną zbroję. Jeszcze raz; jak chce się odgrywać zasadniczą rolę w ustalaniu układu sił w regionie, to siłą rzeczy jest się narażonym na zagrożenia – i mogą one być znacznie większe, niż pojedyncza rakieta. Może to na przykład być atak na kilkaset dronów i kilkadziesiąt rakiet, i że nie ma bata, żeby w jego toku nie zginęli ludzie, w tym cywile. Z kolei jak się nie chce odgrywać zasadniczej roli w ustalaniu układu sił w regionie, to trzeba się liczyć z tym, że będzie się przedmiotem, a nie podmiotem gry, i inni będą nam mówić, co mamy robić. Trzeba wybrać. To jest ogromny problem z komunikacją pomiędzy państwem a społeczeństwem. W Polsce wszystko jest na niby; cała komunikacja świata polityki do społeczeństwa opiera się na nędznym zarządzaniu emocjami; tandeciarskim uspokajaniem, albo niedookreślonym straszeniem. Realnej rozmowy nie ma wcale. Chcąc być poważnym, należałoby wytłumaczyć ludziom, czego chcemy, i co robimy, żeby to coś osiągnąć. Jakie mogą być z tego korzyści, jak pójdzie dobrze, i jakie konsekwencje, jak pójdzie źle. Ile to wszystko będzie kosztować. Należałoby również uczciwie powiedzieć (i dowiedzieć się), czy potrafimy wystarczająco dużo, żeby mieć realne szanse na osiągnięcie wyznaczonego sobie celu. Co mamy, a czego nie mamy. Potem należałoby określić, co i w jakim czasie trzeba zmienić, żeby mieć atrybuty potrzebne do osiągnięcia tych celów. Tylko czyniąc tak politycy otwieraliby się na weryfikację ich działań – tego czy dowieźli. Innymi słowy, mogliby być rozliczeni z tego, czy są skuteczni, czy nie – a to jest dla nich najbardziej przerażający scenariusz. Dopóki taka uczciwa komunikacja ze społeczeństwem nie będzie miała miejsca, nic nie zacznie się dziać naprawdę. Wszystkie rozmowy np. o obronie cywilnej, o powszechym szkoleniu wojskowym są wtórne wobec tej kwestii. Społeczeństwo nie uwierzy politykom, i nie będzie gotowe na jakiekolwiek poświęcenia; będzie zakładać, że jest oszukiwane i rządzone przez bandę absztyfikantów. Że państwo nie tylko ich nie obroni, ale rozleci się przy pierwszym silniejszym podmuchu wiatru. W związku z czym nieuzasadnione jest ponoszenie realnych kosztów w jego obronie. Trudno jest mieć o to do ludzi żal.

BIG: The U.S. is reconsidering its long-standing military presence in Kuwait after the war with Iran exposed the country's vulnerability despite hosting thousands of American troops. While Kuwait still views the U.S. as its primary security partner, the conflict has prompted both countries to rethink their defense strategy. Washington is weighing a smaller military footprint to reduce risk, while Kuwait is seeking stronger air defenses and broader security partnerships, including a new defense pact with Pakistan. The war has highlighted that a large U.S. presence no longer guarantees protection against modern missile and drone threats. Source: WSJ

Arabia Saudyjska ma przygotowywać zakrojoną na szeroką skalę ofensywę militarną przeciwko Huti. Według doniesień plany obejmują zarówno operacje morskie na Morzu Czerwonym, jak i ofensywę lądową w środkowym Jemenie. Działania te mają być odpowiedzią na ataki Huti na saudyjską infrastrukturę naftową oraz blokadę saudyjskiej żeglugi – podaje The Guardian.

Multiple major news outlets are reporting that President Donald J. Trump is actively weighing a major escalation alongside Israel that could target Iranian energy and other critical infrastructure, if diplomacy fails. CBS News reports the U.S. and Israel are preparing options to strike Iran's energy sector as soon as this weekend, though officials stress no final decision has been made. Axios similarly reports the administration is seriously considering strikes on Iranian energy infrastructure as part of a broader effort to increase pressure on Tehran following the collapse of recent ceasefire talks. The reporting marks a notable shift from earlier operations that primarily focused on military targets. Infrastructure attacks would represent a significant escalation with potentially broader economic consequences for Iran and global energy markets.

„Stan zombie religii nie jest końcem drogi. Obyczaje i wartości odziedziczone po religii więdną lub eksplodują, by w końcu zniknąć całkowicie, a wówczas – ale dopiero wtedy – pojawia się to, czego właśnie doświadczamy: absolutna pustka religijna, w której jednostki pozbawione są jakiejkolwiek zbiorowej wiary zastępczej. Stan zerowy religii. To właśnie w tym momencie państwo narodowe ulega dezintegracji, a globalizacja triumfuje – w społeczeństwach zatomizowanych, gdzie nie sposób już nawet wyobrazić sobie, że państwo mogłoby działać skutecznie. Mówię o „jednostce pozbawionej wszelkiej zbiorowej wiary”, a nie o „wyzwolonej”, ponieważ – jak zobaczymy – zostaje ona przez tę pustkę raczej pomniejszona niż wzbogacona” ~ #Todd #KlęskaZachodu

Yeah this is bad. Unbelievably irresponsible and does immediate, catastrophic damage to the credibility of satellite imagery.

𝚑𝚎𝚗𝚔 𝚟𝚊𝚗 𝚎𝚜𝚜 @henkvaness

3 days ago

Tonight I typed just one sentence into Google Earth and put refugees near the Mexican border. Then I planted a nuclear plant in Iran. What on earth is Google doing? Check my latest post here: digitaldigging.org/p/how-to-plant…

160 1K 7K 3.4M 2K

WATCH: Morocco appears to be deliberately transporting thousands of migrants toward the Spanish border, facilitating an invasion of Spain.

Thousands of military-age men were brought in trucks to the Moroccan-Spanish border in Ceuta. Most of them freed criminals pardoned by the king yesterday! Notice the Moroccan officer assisting them. This was all coordinated by the Moroccan government.

🗣️ @BartosiakJacek: „Można sobie wyobrazić scenariusz, że Rosjanie dokonają naprawdę ataku, tylko takiego – może kilkadziesiąt pocisków, w tym dronów – na państwa bałtyckie. (...) I będziemy mieli sytuację sojuszniczą, w której będziemy musieli rozstrzygnąć, czy przychodzimy im z pomocą.”

Adaptacyjny rój. KONCEPCJA ARMII PRZYSZŁOŚCI patronite.pl/post/99414/ada… Bo w obecnym świecie wszystko jest wojną. Dlatego każdy z nas musi stać się żołnierzem. Stary model obrony już nie działa. Jest zbyt drogi. Zbyt wolny. Zbyt przewidywalny. Czas zerwać z iluzją, że bezpieczeństwo kraju wymaga tysięcy ludzi zamkniętych w betonowych koszarach. Inżynierowie, programiści, kierowcy, logistycy. Wszyscy walczą za swoich biurek, ze swoich warsztatów. Tym, co znają najlepiej. Twoje miejsce pracy to profesjonalne stanowisko bojowe. Decentralizacja. Autonomia. Szybkość adaptacji. Gdy jedna komórka pada, reszta natychmiast się przeorganizowuje. @BartosiakJacek @ToSw67 @StrategyFuture1

OficjalneZero @OficjalneZero

3 days ago

🗣️ @BartosiakJacek: „Można sobie wyobrazić scenariusz, że Rosjanie dokonają naprawdę ataku, tylko takiego – może kilkadziesiąt pocisków, w tym dronów – na państwa bałtyckie. (...) I będziemy mieli sytuację sojuszniczą, w której będziemy musieli rozstrzygnąć, czy przychodzimy im z

46 17 371 88K 33