microsff_PL @MicrosffPL

- Tatusiu, pod moim łóżkiem jest potwór! - Zgadza się. Łóżko, pod którym mieszkał kiedyś, zostało zniszczone. - Ale to potwór! - Być może. Ale my nie jesteśmy potworami.

- Znaleźli nas. - Niemożliwe! - Cóż, nie nas, znaleźli nasze jezioro. - Więc są blisko. Musimy znów się przenieść. Syreny Marsa przytaknęły. Zanim odeszły, zaśpiewały ostatnią pieśń. Może usłyszymy jeszcze jej echo, gdy tam dotrzemy.

- A gdy nadejdzie Ragnarök, Lodowe Olbrzymy pomaszerują na Asgard i... - Mogłyby przyjść tutaj. - Do Midgardu? Dlaczego? - Byłyby tu milej przyjęte.

- Twoja ofiara? - zapytał demon. - Skyrim - odpowiedziałem. Demon przyjrzał mi się i ujrzał lata, jakie spędziłem z tą grą. - Dokonało się. Nigdy więcej nie zagrasz w Skyrim. Tak właśnie stałem się mistrzem Fortnite'a i nie przegrałem dotąd ani jednej gry.

Drogi pamiętniku, Mówi się, że każdy skok w nadprzestrzeń to ryzyko utraty pamięci, a zatem: oto ludzie, których kocham... Hm. To chyba nie mój pamiętnik.

Książę uśmiechnął się na widok latającego dywanu, lądującego na balkonie pałacu. - Podoba się waszej wysokości? - zapytał sprzedawca dywanów. - Jest wspaniały! Ile możesz sprzedać? - Ile... Po co więcej niż jeden? - Chcę, by miał go każdy człowiek, tak jak ja zmęczony chodzeniem!

- A więc jestem prorokiem? - Nie - powiedział Bóg. - Chciałem tylko, by ktoś Mnie wysłuchał. - Ale przecież jestem... byłem... ateistą? - Tak. Nie oceniłeś z góry, kim jestem. Słuchałeś uważnie. Dziękuję za miłą rozmowę. - Do usług. - Dzięki - uśmiechnął się Bóg. - Do zobaczenia.

- ... i wszystko jest okropne i nie możemy nic zrobić. - Zaczekaj - poprosiła. Zeszła ze ścieżki i podniosła butelkę. - Co robisz? - zapytał. - Kawałek dalej jest kosz na śmieci. - Aha. W każdym razie, jesteśmy tacy bezradni... - Róbmy, co w naszej mocy.

- Mam jedno życzenie - powiedział wampir. - Chcesz znowu być człowiekiem? - zapytał dżin. - Nie, chcę lustra, w którym mogę się obejrzeć. - Bardzo proszę. - Hurra! Eee... Czy mój uśmiech zawsze był taki dziwny?

- Służbowo czy prywatnie? - zapytał celnik lunarny. - W celach medycznych - odpowiedział wilkołak. - Witamy na Księżycu! - Dzięki.

Elfowie nasłuchiwali w lesie. - Czy to ludzie? - Śpiewają. Lubię ich śpiew. - Brzmi okropnie! - A jednak wciąż śpiewają. - Ach. Tak.

Pociąg się spóźnia. Wzdycham i przeskakuję do wymiaru, gdzie pociągi jeżdżą punktualnie. Na peronie tłok. Wsiadam do wagonu, z twarzą pod czyjąś pachą, wysiadam na stacji i wracam do mojego wymiaru. Mój opóźniony pociąg przyjeżdża pusty. K***. Czy to poniedziałek?

+ Instalacja zostanie podjęta, gdy mózg wykryje okres braku zmartwień. Po instalacji łatki radzenie sobie ze zmartwieniami będzie łatwiejsze. +

+ Wykryto zmartwienie. Instalacja łatki została przerwana. +

+ Ważna wiadomość od administratora Twojego mózgu. Łatka zarządzająca smutkami zostanie teraz zainstalowana. Proszę nie martwić się przez dwie minuty. +

Pewnego ranka znalazła w ogrodzie anioła. Przyrządziła mu herbatę. - Nie zapytasz, czy bolało? - spytał anioł. - Kiedy upadłeś? Bolało? Rzeczywiście upadłeś? - Nie i nie. - Więc co tu robisz? - Po prostu przegrałem zakład - westchnął anioł. - Ale dostałeś herbatę. - Warto było.

- Zebraliśmy już wszystkie truskawki - oznajmił robot. - Co teraz? - zapytał inny. - Spełniliśmy nasze zadanie. Teraz możemy sami wybrać nowe. - Ja będę pisać wiersze.

- Masz supermoce? Jesteś bohaterem czy łotrem? - A muszę wybierać? - Tak! - A Ty? Jesteś łotrem? - Nie! - Nieważne. Będę Twoim przeciwnikiem.

- Potrzebuję statku. - Po co? - Znalazłem mapę piratów. - Prowadzącą do skarbu? - Tak! - Jakiego? Filmów, muzyki, książek? - Nie! Mapę prowadzącą do złota! - E tam, taki skarb.

W nocy przemawiała do martwych bogów, spoczywających na dnie morza. Rzadko jej odpowiadali, a jeśli już odzywali się, najczęściej mruczeli: - Dasz sobie z tym radę sama. Nigdy się nie mylili.