MLiskiewicz @MLiskiewicz

Joined April 2011

Tweets

75K
Followers

2K
Following

3K
Likes

65K

MLiskiewicz @MLiskiewicz

a day ago

@wojciechnaja Bardzo dziękuję za te wiadomości ❤️

0 0 1 30 0

View Details

MLiskiewicz @MLiskiewicz

a day ago

@wojciechnaja Dziękuję za odpowiedź. Często bywam w okolicy, a tam jeszcze nie dotarłam. Pomyślę o Babci i +

1 0 2 63 0

View Details

Dzisiaj rocznica całkiem zapomniana, a smutna i zarazem dokumentująca marność polskiej dzisiejszej samoświadomości. Jest to także rocznica bardzo dobra do przypominania najlepszych polskich tradycji patriotycznych, symbolizowanych przez Polską Partię Socjalistyczną, dziś całkowicie porzuconych przez lewicę. Oto zdigitalizowaliśmy blok materiałów z tygodnika „Pobudka”, wydawanego przez PPS w Cieszynie, z roku 1920: nowyobywatel.pl/2026/07/28/pol… To teksty dokumentujące początek czeskiej antypolskiej czystki na „Zaolziu”. Dzisiaj przypada rocznica decyzji zachodnich mocarstw, które dokładnie 106 lat temu przyznały Czechosłowacji sporny teren za Olzą. Zrobiły to w momencie, gdy bolszewiccy najeźdźcy nacierali na Polskę, grożąc naszej niepodległości i bytowi naszego państwa. Wbili nam nóż w plecy. Po upadku CK monarchii sporny teren za Olzą stał się w styczniu 1919 przedmiotem czeskiej napaści zbrojnej i następujących po niej wielorakich prześladowań miejscowej ludności polskiej, stanowiącej znaczną większość mieszkańców tego terenu. Później sprawę miał rozstrzygnąć plebiscyt, toczony zresztą na nierównych warunkach, bo Czesi w tym czasie dokonywali czystek i wygnania wielu Polaków za Olzę. Ale nawet do tego plebiscytu nie doszło. Przekładano kilkakrotnie jego termin, a 28 lipca roku 1920 dokonano podziału terenu całkowicie wedle czeskich żądań. Nawet nazwa „Zaolzie” jest mylna, bo Czesi dostali także teren przed Olzą, posiadłości milionera i magnata przemysłu, hrabiego Larischa, barona węglowego, który optował u mocarstw za takim rozwiązaniem. Odpada więc nawet bzdurny argument, że przebieg granicy oparto na naturalnej barierze, jaką jest spora rzeka. Gdyby chcieć ją zresztą oprzeć na rzece, to na tej kawał na południe, czyli na Ostrawicy. Tam kończyły się nasze wpływy ludnościowe i dopiero za rzeką realnie dominował żywioł czeski. Na północ od Ostrawicy dominowali Polacy, a Czesi nierzadko byli dopiero trzecią grupą narodowościową, ustępując jeszcze Niemcom. Dokumentuje to mapa, którą wklejam, pokazująca wyniki spisu powszechnego z roku 1910, oparte, jak zawsze wówczas, na języku. Na najbardziej spornym obszarze Zaolzia dominacja polszczyzny wynosiła 80-99,8%, czeszczyzna była tam zupełną mniejszością. Oczywiście język nie zawsze równa się narodowość czy wybór państwa, ale między bajki włóżmy wizje, że w miejscowościach, gdzie 80-99% ludzi mówiło w domu po polsku, a wielu czytało polską prasę, działało w polskich organizacjach itp., większość wybrałaby czeską kulturę, Czechosłowację itp. Z kolei po te tereny Zaolzia, gdzie czeszczyzny było sporo i gdzie sporo było też niemczyzny, Polska nie wyciągała ręki i gotowa była to odpuścić. Bośmy byli dobrzy i szlachetni. I dlatego na nas zawsze srano. 28 lipca 1920 roku zabrano nam teren ze zwartą polską większością. Przedstawiciele polskich władz w rozpaczliwej sytuacji obrony przed najazdem bolszewickim zgodzili się na to na konferencji arbitrażowej. Liczyli na to, że Czechosłowacja przestanie blokować transporty broni do Polski, co robiła od dawna, licząc z wielu przyczyn, w tym z powodu groteskowo kretyńskiego, lecz popularnego w Czechosłowacji rusofilstwa, na upadek państwa polskiego. Czechosłowacja nie dotrzymała słowa, transporty broni nadal blokowano. Następnie Czesi poddali te tereny brutalnej czystce etnokulturowej, której początki polscy socjaliści opisywali w powyższym linku. Jednym z największych orędowników polskości Zaolzia i polskich praw do tej ziemi byli właśnie polscy socjaliści. Dziś o tym dużym aspekcie ich aktywności milczy współczesna „lewica”, która lubi powoływać się na „dawny PPS”. Tylko nie wtedy, gdy dawny PPS zupełnie nie pasuje do dzisiejszego przecwelenia lewicy przez liberałów. To jeszcze bardziej widać corocznie w październiku, gdy polska „lewica” corocznie biadoli o „zajęciu Zaolzia”. Gdy w 1938 odzyskiwaliśmy Zaolzie, to ówczesny PPS wiwatował z tego powodu. Choć Polska i Polacy miliony razy przepraszali za rok 1938, niemal nikt po czeskiej stronie nie zdobył się na refleksję i przeprosiny wobec nas za rok 1919, za rok 1920, za niemal 20 lat czystki etnokulturowej wobec Polaków w międzywojniu, a później też za komuny (nawet polscy komuniści w Czechosłowacji po 1945 byli szykanowani pod byle pretekstem za „polskie odchylenia nacjonalistyczne”, oczywiście większościowy i dominujący nacjonalizm czeski nie przeszkadzał). Jest tu zupełna asymetria. I nic w tym dziwnego. Nacje samoświadome, dumne, mające uwewnętrzniony patriotyzm i poczucie interesu narodowego – nie plują we własne gniazdo, nawet jeśli mają sprawny PR i opinię luzaków. We własne gniazdo, kosztem fałszowania historii i przekreślenia wysiłków wielu przodków, plują tylko narody samoprzecwelone: ze szmaciarskimi elitami, z wykorzenioną i sprzedajną klasą paplającą, z przetrąconym kręgosłupem i z wdrukowanymi wieloma idiotyzmami na swój własny temat, tak robią nawet te nacje, które mają wizerunek niezwykle wojowniczych, zajadłych, etnocentrycznych, nacjonalistycznych itp. To jest właśnie przypadek Czech i Polski. „Luzackie” Czechy dbają o swoją etnocentryczną wizję i mają w nosie krzywdy Polaków, a Polacy, rzekomo straszliwie spięci o patriotyzm i przeszłość, oddają walkowerem całą tę batalię; oddają ją od lat i dekad liderzy polityczni i kulturowi, elity krajowe i lokalne, instytucje i zwykli ludzie łykający kit i wychowani do zginania karku. No ale historię można zafałszować, ale nie można jej zmienić, więc zachęcamy do lektury treści z powyższego linka.