Mayak @Fast_Iv79

The dead of Volhynia deserve remembrance. They deserve exhumation. They deserve dignity and honest historical acknowledgment. They do not deserve to be used as an instrument of a foreign policy that the Kremlin is celebrating today.

Po jednej stronie granicy – krew, pot i łzy. I waleczność, która zadziwia cały świat. Po drugiej – fochy, obrażalstwo, miny, symbole i odbieranie orderów.

„Banderowcy” na ukraińskich kanałach telewizyjnych dzielą sobie Polskę jak kijowski tort. A nie, poje*ało mi się. To znowu kacapy... Banderowcy to akurat ci, którzy robią wszystko, żeby kacapskie gnidy nie mogły tego zrobić. A gdyby Ukraina przegrała wojnę i kacapy miały wolną rękę, to od razu zaprzęgliby Ukraińców do „wyzwalania ukraińskich i białoruskich ziem spod polskiej okupacji”. Zmieniliby narrację w jeden dzień. I większość Ukraińców poszłaby za nimi – nie z entuzjazmem - w zamian za własne życie i życie rodzin. Już to przerabialiśmy w historii nie raz. W 1939 roku demokratyczny świat to kupił. Dzisiaj też by kupił. Nikt by nawet nie pisnął – na przeszkodzie stanęli źli i okrutni banderowcy. I nadal stoją, pomimo że niektórzy „sojusznicy” plują im w twarz.

@

57 years ago

0 0 0 0 0

Te same struktury NKWD, które w latach 1937–1938 przeprowadziły „Operację Polską” i zamordowały ponad 111 tysięcy Polaków, kontynuowały swoje działania w kolejnych latach. 1. W 1940 roku dokonały zbrodni katyńskiej, w której stracono około 22 tysięcy osób – przede wszystkim polskich oficerów i przedstawicieli inteligencji, ale wśród ofiar znaleźli się również Ukraińcy oraz Polacy żydowskiego pochodzenia. 2. W latach 1939–1941, przez dwa lata, te same struktury prowadziły systematyczne mordy na Ukraińcach i Polakach uznawanych za „wrogów sowieckiego narodu”. Miejscami tych zbrodni były m. in. Bykownia pod Kijowem (dziesiątki tysięcy ofiar) oraz Winnica (ponad 9 tysięcy zidentyfikowanych ofiar), a także wiele innych lokalizacji na terenie Ukrainy. A ile setek tysięcy ludzi Sowieci zesłali wtedy na Sybir? 3. W czerwcu 1941 roku, podczas odwrotu przed armią niemiecką, NKWD przeprowadziło masowe egzekucje w więzieniach Lwowa i innych miast zachodniej Ukrainy. Ofiarą padło od 20 do 30 tysięcy osób – większość stanowili Ukraińcy, ale także liczni Polacy, wśród zamordowanych byli również Żydzi. 4. Te same struktury NKWD w tym samym czasie systematycznie rozbijały i infiltrowały organizacje polskiego i ukraińskiego podziemia niepodległościowego. Umieszczały swoich agentów na dowódczych i kierowniczych stanowiskach, a nawet na poziomie dowództwa okręgowego. Przykładem z polskiego podziemia może być mjr Emil Macieliński (ps. „Kornel”), który przejął dowodzenie ZWZ-1 we Lwowie. Analogiczny przykład z Wołynia: Bolesław Zymon – również kierujący ZWZ na tym terenie. Było wielu innych ujawnionych później agentów ( po obu stronach). W ukraińskim podziemiu sytuacja była analogiczna – tysiące aresztowań, rozbicie struktur OUN, liczne przypadki dziwnych zwolnień z więzienia lub „cudownych” ucieczek, przykład: Dmytro Klaczkiwśkyj i jego ucieczka z wiezienia w czerwcu 41 roku. Takie zwolnienia i nieprawdopodobne ucieczki dotyczyły zarówno Ukraińców jak Polaków – przykładem może być legendarna ucieczka Henryka Cybulskiego z zesłania. Niestety o nieujawnionych sowieckich agentach nigdy się nie dowiemy – a to właśnie oni byli najskuteczniejsi i najbardziej szkodliwi - zapewne wielu z nich uważanych jest za narodowych bohaterów. 5. Pod ścisłym kierownictwem Pawła Sudopłatowa (tego samego, który wykonał zamach na Jewhena Konowalca) pod koniec lata 1942 roku NKWD wysłało na Wołyń pierwsze grupy dywersyjne, w tym oddział Dmitrija Miedwiediewa, do którego należał m. in. Nikołaj Kuzniecow (dziwnym zbiegiem okoliczności - zarówno Przebraże jak Huta Pieniacka w ścisłej współpracy). 6. Na przełomie 1942 i 1943 roku NKWD zaczęło masowo kierować na Polesie i Wołyń zorganizowane zgrupowania partyzanckie. Wiosną 1943 roku tych „partyzantów” ściśle powiązanych ze strukturami NKWD było już na Wołyniu dziesiątki tysięcy, i dziwnym zbiegiem okoliczności własnie wtedy rozpętało się piekło... ================ PS Ktoś może uznać, że tym tekstem próbuję przerzucić całą odpowiedzialność za tragiczne wydarzenia na Wołyniu na kacapów. Bzdura - winnych nie brakuje w żadnej ze stron tego konfliktu, przyczyn jest cala masa, wymieniać ich wszystkich teraz nie będę - nie miejsce i nie czas. Ale chcę bardzo mocno podkreślić: - Jeśli tylko pojawia się najmniejsze prawdopodobieństwo udziału moskali w jakiejś zbrodni – to można być pewnym, że to moskale ją zaplanowali, zorganizowali i z radością wykonali, nawet jeśli do pewnego stopnia cudzymi rekami!

@

57 years ago

0 0 0 0 0

Американський історик Тімоті Снайдер аналізує суперечку між поляками та українцями щодо присвоєння одному з підрозділів ЗСУ «імені Героїв УПА». novapolshcha.pl/article/timoti…

To już się w Polsce dzieje! Obudźmy się, dopóki nie będzie za późno! Ruska propaganda atakuje nas ze wszystkich stron. Niektórzy nawet nie zdają sobie sprawy, że są pod jej wpływem. Inni powielają kremlowski przekaz za rubelki a właściwie za kryptowaluty.

@

57 years ago

0 0 0 0 0

Zgoda, ta fala antypolskiej retoryki, która wylała się teraz u nas, jest szkodliwa i gra wprost na rękę Moskwie. Ale nie wzięło się to z niczego... Przez ostatnie kilka lat w Polsce celowo (i na pewno z pomocą Moskwy) budowano antyukraińską narrację: „banderowcy”, „zatrute zboże”, „koniec gościny...”, „Ukraincy zabierają robotę i zasiłki”, „bandyci z Ukrainy”, „niewdzięczni...” i wiele gorszych slow i działań które przemilczę, a które państwo polskie powinno było ścigać z urzędu. Te siły, które dziś według sondaży mają wybory praktycznie wygrane, tylko czekały na pretekst do ataku (mocniejszego – bo ataki były stale) – dostały go i zaatakowały z jeszcze większym impetem. „Prowokacja Zelenskiego” – guzik kogoś obchodzi, że za ostatnie trzy lata nadano w Ukrainie czterem jednostkom wojskowym patronat Założyciela OUN – Jewhena Konowalca, ostatniego dowódcy UPA – Wasyla Kuka i jeszcze dwóch generałów UPA. I guzik kogoś obchodzi, że na froncie walczą w najlepszych oddziałach dziesiątki tysięcy nacjonalistów, którym to się po prostu należy. Mówiąc wprost – „prowokował” od dawna. Ale uderzenie teraz (tak na marginesie: ulica Bandery w Winnicy jest od listopada 2022 roku, ale teraz „zauważono”). Niestety udało się rozpętać bardzo mocno, kolejną próbę zniszczenia współpracy (nie tylko nam potrzebnej i wręcz koniecznej). Nawet rozsądni, przychylni Ukrainie Polacy zaczęli pisać straszne głupoty. Zwalam to na emocje i dumę narodową – nie zakładam innych przyczyn. U nas przez długi czas zdecydowana większość milczała albo zrzucała wszystko na kacapską propagandę, idiotów i boty. Wyjątki oczywiście się zdarzały - ale to wyjątki. Teraz emocje wzięły górę i ruszyła toksyczna retoryka. Tak to prawda - jest wybuch i pojawił się ogień - nawet wśród ludzi których tutaj nazywano kiedyś polonofilami - ale zwalanie tego na agenturę to uproszczenie. Problem jest głębszy. Żeby obserwowane „obronne mechanizmy” (a to oczywistość i naturalna niestety kolej rzeczy) nie zadziałały, Ukraińcy musieliby być znacznie bardziej opanowani, rozsądniejsi i mniej emocjonalni niż Polacy. A przede wszystkim powinni być o wiele mądrzejsi. A jak jest prawda? Jesteśmy bardzo podobni – ta sama duma, trauma i szybkie zapalanie się przy historii, zacietrzewienie i upartość niemal identyczne. Nawet mity historyczne mamy podobnie skonstruowane, a najlepiej pamiętamy porażki, klęski i cierpienie... Jedyna poważna różnica: wasi narodowcy są mocno antyukraińscy, nasi nacjonaliści nie są antypolscy ( wyjątki stanowią regule). Szanowanie własnych bohaterów (nawet tych nie do przyjęcia u sąsiada) to nie to samo co wrogość wobec sąsiada. To główna przyczyna problemu w moim głębokim przekonaniu. Ale, niestety trzeba dodać, ze jak tak dalej pójdzie i tutaj nie będzie miedzy nami różnicy. Moskwa nawet nie będzie musiała dolewać oliwy – wystarczy czasem dmuchnąć, aby ognisko dostało troszkę tlenu. Tak, trzeba ochłonąć po obu stronach. Ale samo ochłodzenie leczy tylko skutki. Przyczyny pozostaną...

Today, the European Union took a major step forward. All Member States agreed to open the first accession negotiations cluster with Ukraine and Moldova. At the first Intergovernmental Conference on Monday, we will open the cluster on fundamentals; the backbone of the accession process. It covers the core values and principles on which the EU is built, from the rule of law to strong democratic institutions. This is a recognition of the determination, courage and hard work shown by both countries in advancing reforms, even in the face of immense challenges. And a signal that the EU’s offer of peace, stability and opportunity is unmatchable. Enlargement is a strategic choice. By bringing our nations closer together, we strengthen peace, security and prosperity across our continent. In a world marked by growing uncertainty, a larger European Union is in our common interest. Enlargement remains one of the EU’s greatest success stories and our best investment in our shared future.

Both employees at my favorite coffee shop in Kyiv are from a small city called Fastiv, in Kyiv Oblast. I asked them what the love about their city and what they miss most about it, and turned it into a song for them, with the help of AI of course. They said there are rappers from that city, and what I produced in less than a few minutes was better than anything that guy ever put out in his entire career. 😅

Good morning to all the NAFO supporters, Ukraine supporters, volunteers, donors, journalists, and everyone around the world who still believes this fight matters. As I sit here drinking my coffee, roughly 50 or less kilometers from the front, I want to say something that has been bothering me for a long time. I've spent the last four years in Ukraine. I've lived through missile strikes, air raids, power outages, and all the uncertainty that comes with living in a country at war. I've worked alongside Ukrainian soldiers, commanders, volunteers, and civilians. My job is not to be a frontline assault soldier. My job is to train Ukrainian soldiers and leaders so they have a better chance of surviving, accomplishing their mission, and returning home to their families. That's what I've done for four years, and that's what I'll continue to do. What I find amazing is that some of the loudest voices talking shit online have never spent a single day here. They've never sat in a shelter during an air raid. They've never watched a family say goodbye to a soldier heading to the front. They've never spent time with wounded soldiers in a hospital. They've never had a cruise missile hit their city. Yet somehow they think they're the authority on everything. Now, let me be clear. Being in Ukraine does not automatically make someone right, and being outside Ukraine does not automatically make someone wrong. That's not the point. The point is respect. If someone has dedicated years of their life to helping this country, whether they're Ukrainian or foreign, military or civilian, volunteer or aid worker, maybe show a little damn respect before you start running your mouth. What really gets old is these ridiculous popularity contests on social media. Some people spend more time picking teams and defending internet personalities than they do actually helping Ukraine. If you like somebody, great. If you don't like somebody, fine. But this constant mentality of "if my friend doesn't like that person, then I have to attack them too" is childish bullshit. This isn't high school. This isn't a fan club. This isn't some competition to see who gets the most likes, followers, or attention. There are people in this country losing their homes, their limbs, their families, and their lives. While that's happening, some people online are acting like they're competing for a social media championship belt. Enough. If someone is legitimately helping Ukraine, stop looking for reasons to destroy them because of personal grudges, gossip, social circles, or internet drama. You don't have to agree with everybody. You don't have to be friends with everybody. Hell, you don't even have to like everybody. But if they're genuinely helping Ukraine, maybe spend less time attacking them and more time focusing on the people actually trying to destroy this country. Because the enemy isn't the volunteer delivering aid. The enemy isn't the journalist reporting from Ukraine. The enemy isn't the donor raising money. The enemy isn't the advisor training soldiers. The enemy isn't the person spending their free time advocating for Ukraine online. The enemy is Russia's war against Ukraine. Somewhere along the way, a lot of people forgot that. The vast majority of Ukrainian soldiers are not on X arguing about internet drama. They're busy defending their country. They're sitting in trenches, manning positions, flying drones, and preparing for another day of war. When they do hear about this nonsense, most of them think it's ridiculous. And honestly, so do I. After four years here, I've learned one thing above all else: Ukraine does not need more division. It needs more unity. It needs people willing to work together, even when they disagree. It needs people focused on the mission, not on their egos. So maybe it's time we all start acting like adults, stop the petty bullshit, and remember why we're here in the first place. Слава Україні. Героям слава. 🇺🇦

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Gdyby do kogoś nie dotarło, to dla jasności. Właśnie teraz Ukraińcy walczą z takimi ruskimi "nawrockimi", braunami", "skalikami" i wszelką swołoczą, która chciałaby dyktować Ukraińcom, jak mają zyć. Ukraina nie jest kolonią Polski, jakby wielu chciało..i nie będzie.

Histeria wokół decyzji Zełeńskiego o nadaniu jednostce wojskowej nazwy „bohaterów UPA” jest przejawem totalnej hipokryzji. W Polsce IPN został całkowicie opanowany przez nacjonalistów, dyrektor tej instytucji został prezydentem kraju, jego poprzednik oddawał hołdy kolaboranckiej Brygadzie Świętokrzyskiej. Ukraińcy nie robili wokół tego szumu. Najbardziej jednak osłabiają spiskowe teorie płynące z prawicy. Żurawski vel Grajewski w tekście pt. „Łączymy kropki” zasugerował, że decyzja Zełeńskiego jest prowokacją wobec Polski - wynikiem ukraińsko-niemieckiego spisku, który ma skłonić Polskę do stania się hamulcowym integracji Ukrainy z Zachodem. Na końcu Niemcy i Ukraina zawierają korzystne kontrakty gospodarze, a Polacy zostają obarczeni całą winą. Proponuję inne łączenie kropek. Weźmy Jana Żaryna, wpływowego polityka PiS, dawniej szefa Instytutu Dziedzictwa Narodowego. On też sugeruje, że decyzja Zełeńskiego wynika z tajnego porozumienia z Niemcami. Żaryn ogłosił to np. na łamach „Polonia Christiana”. Portal w roku 2025 znalazł się w raporcie Parlamentu Europejskiego jako podmiot związany z sektą TFP finansowaną przez Kreml. Czy nie byłoby logicznie dopatrywać się rosyjskiej inspiracji w stawianiu takich tez? Idźmy dalej. Jan Żaryn powołał w 2010 komitet budowy pomnika Narodowych Sił Zbrojnych, odpowiedzialnych za masakry ukraińskiej ludności cywilnej. Czy nie była to antyukraińska prowokacja? Fun fact – adres fundacji to adres redakcji prorosyjskiej „Myśli Polskiej”. Jan Żaryn nie dystansuje się od Myśli Polskiej. W kwietniu odebrał od nich nagrodę za biografię Hanki Świeżawskiej, która była prawą ręką dwóch redaktorów naczelnych tygodnika. Co pisze Myśl Polska w ostatnich dniach? Olaf Swołkień zasugerował, że należy wymienić rosyjskie kierownictwo, bo Zachód przekracza kolejne czerwone linie, a Putin nic z tym nie robi. Niech ta myśl zapadnie w waszych głowach - polski publicysta narzeka, że Putin jest za mało agresywny wobec Zachodu. Redaktorzy Myśli Polskiej poza licznymi wizytami w ambasadzie rosyjskiej mają zwyczaj mówić o reżimie „kijowskim” i „warszawskim”. Nie czują lojalności do państwa polskiego. Nie wiem dlaczego otwarcie prorosyjskie prowokacje Jana Żaryna uchodzą mu od lat na sucho. Wydawał np. książki wspólnie z Rafałem Mossakowskim, byłym szefem sztabu Brauna, prorusem. Ta dotycząca II wojny światowej stawia tezę, że winnymi jej wybuchu byli… Żydzi. Być może specjalne traktowanie Jana Żaryna wynika z dobrych układów partyjnych jego syna Stanisława? Trzeba przyznać, że ten ostatni często wypowiada się przeciwko reżimowi Putina. Był nawet pełnomocnikiem rządu ds. Bezpieczeństwa Przestrzeni Informacyjnej RP zwalczając rosyjską dezinformację. Nie mam pretensji, że nie zdemaskował własnego ojca, bo byłoby to zagranie w stylu Pawko Morozowa. Nie potrafię jednak wytłumaczyć dlaczego Stanisław Żaryn występuje w studiu prorosyjskiego kanału Prawy_pl. Ciekawa koincydencja, bo w rozmowie z Tadeuszem Płużańskim z 26 lutego pt. „Polska w szponach agentury” były koordynator zamiast zwalczać wpływy rosyjskie także skupia się na Niemcach i ich niebezpiecznych knowaniach. Czy to możliwe, że Stanisław Żaryn nie wiedział, że ma do czynienia z medium prorosyjskim? Raczej nie. Portal „Prawy_pl” znalazł się na liście kanałów prorosyjskiej propagandy Komisji Stróżyka. Ostrzegały przed nim media, zwłaszcza Oko_Press. Już w 2015 roku Marcin Rey donosił, że Prawy_pl dystrybuuje rosyjskie fejki o wybuchu atomowym w Doniecku, czy zgwałceniu 300 kobiet przez ukraińskich żołnierzy. Co ciekawe gospodarz programu „Tu jest Polska” Tadeusz Płużański równie często głosi antyrosyjskie tezy. Specjalizuje się w tematyce Żołnierzy Wyklętych i współtworzył fundację „Łączka”. Czy nie przeszkadza mu współpraca Jana Żaryna z Myślą Polską? Najwyraźniej nie, bo w innym programie rozmawia z nim o tym, że „Tusk jest współczesną Targowicą”. Targowica to mocne słowo. Nie należy go nadużywać. Ja tylko zwrócę uwagę na jeszcze jedną koincydencję. W 2013 Płużański zakładał fundację Reduta Dobrego Imienia – Polska Liga przeciw zniesławieniom. Stała się maszynką do pozyskiwania dotacji rządowych i przegrywania kolejnych procesów za granicą. Nie była to jednak pionierska inicjatywa. Palma pierwszeństwa należy do Myśli Polskiej, która już w roku 2009 powołała Społeczny Komitet Promocji Polskości i Walki z Antypolonizmem pod kierownictwem Jędrzeja Dmowskiego. Punkt 6 ich statutu głosił: Zwalczanie upamiętniania wrogów Polski (np. banderowców). „Nasz Dziennik” informował wtedy, że jednym z ekspertów Komitetu będzie Jan Żaryn z IPN. Podsumowując. Nie jest dziwne, że środowiska prorosyjskie próbują ugrać swoje na walce z „banderyzmem”. Zaskakuje tylko jak wiele osób się na te zagrywki nabiera.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Władysław Frasyniuk to dla mnie wzór patriotyzmu i obywatelskiej postawy. Cieszę się, że mamy podobne zdanie. Kilkaset lat gnojenia przez Polaków narodu ukraińskiego, a potem zdrada ich jako sojuszników w wojnie z bolszewikami w 1921 oczywiście nie tłumaczy ludobójstwa i zbrodni przeciwko ludzkości na Wołyniu, ale musimy mieć świadomość, że mamy sporo za uszami. Zdrada w Rydze w 1921 była wybitnie haniebna – zdradziliśmy ludzi, którzy pomogli nam wypędzić bolszewików. W dwudziestoleciu międzywojennym wróciliśmy do starych haniebnych tradycji prześladowania Ukraińców. Z tym wszystkim trzeba obchodzić się jak z jajkiem i bez niepotrzebnych emocji. Walczmy o to, by w spokoju wyjaśnili to historycy polscy i ukraińscy. Dobre relacje z Ukrainą to bezpieczeństwo i dobrobyt zarówno dla Polaków, jak i Ukraińców. My jesteśmy dla nich mostem na Zachód, oni dla nas tarczą na Wschodzie. Dobre relacje polsko-ukraińskie to sól w oku Putina. Nie muszę mówić, co teraz robią jego agenci!

Oburzonym decyzją Żełeńskiego polecam ... Tu o Czarnieckim od polskiego hymnu: Krwawe pacyfikacje ludności ukraińskiej i kozackiej dokonywane przez hetmana Stefana Czarnieckiego w XVII wieku ... brutalne metody dowódcy, który podczas tłumienia powstań na Ukrainie dopuszczał się działań uznawanych z dzisiejszej perspektywy za zbrodnie wojenne. "Piotr Fuglewicz Decyzję Zełenskiego można podsumować słynnym bon motem Talleyranda: „To więcej niż zbrodnia, to błąd”. Choć krok ten zapewne wynikał z jakichś kalkulacji, Polska wciąż pozostaje dla Ukrainy istotnym partnerem. Mnie jednak najbardziej w tej sytuacji irytuje typowo polska, płynąca z ignorancji hipokryzja, która rozlała się w naszej przestrzeni publicznej. Z UKRAIŃSKIM OSTRZEŻENIEM, CZYLI JAK „PRAWDZIWI POLACY” ŚPIEWAJĄ O MORDERCY, A OBURZAJĄ SIĘ NA SĄSIADA Wyobraźmy sobie przez chwilę taką oto dyplomatyczną scenkę: do gmachu polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych stanowczym krokiem wkracza ambasador Ukrainy. W dłoni dzierży oficjalną notę protestacyjną o następującej treści: „Państwo ukraińskie wyraża głębokie oburzenie faktem, że Rzeczpospolita Polska w swoim hymnie narodowym gloryfikuje zbrodniarza odpowiedzialnego za masowe rzezie ukraińskiej ludności cywilnej. W ramach budowania wzajemnego zaufania żądamy wykreślenia z Mazurka Dąbrowskiego wzmianki o Stefanie Czarnieckim”. Zamach na narodowe świętości? Dyplomatyczny skandal? Oczywiście, że tak! Prawdopodobnie z oburzenia polskie serwery informacyjne w kilka minut uległyby stopieniu, politycy od lewa do prawa zjednoczyliby się w płomiennym sprzeciwie, a stacje telewizyjne przez okrągły tydzień analizowałyby tę „niesłychaną bezczelność Kijowa”. My, dumni Polacy, nie pozwolimy sobie przecież w kaszę dmuchać. A już na pewno nie zgodzimy się, by ktokolwiek obcy meblował nam nasz historyczny panteon. Odrzućmy jednak fikcję i spójrzmy na całkiem realne nagłówki. Pod koniec maja prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski wydaje oficjalny dekret, w którym nadaje jednej z jednostek wojskowych imię „Bohaterów UPA”. Co dzieje się u nas? Jak na komendę rusza narodowy festiwal rwania szat. Premier wyraża niepokój, zaznaczając, że decyzja ta uderza w nasze relacje i narusza polską wrażliwość. Prezydent RP Karol Nawrocki oburzony do głębi grzmi, że honorując morderców, Ukraina udowadnia, iż mentalnie nie dorosła do europejskiej rodziny i wprost proponuje odebranie Zełenskiemu Orderu Orła Białego. Wtórują mu inni politycy, a dawni dyplomaci w demonstracyjnych gestach oddają ukraińskie odznaczenia. Biorąc pod uwagę to, czym dla polskiej ludności na Wołyniu była Ukraińska Powstańcza Armia, te emocje są w pełni zrozumiałe. Jest jednak w naszym zbiorowym zacietrzewieniu coś niezwykle wręcz komicznego i – mówiąc wprost – arcypolskiego. Z poczuciem absolutnej wyższości moralnej domagamy się od sąsiadów bicia we własne piersi, krytycznej analizy trudnej historii oraz potępienia zbrodniarzy. Tymczasem sami na stadionach, w szkołach i podczas każdego święta narodowego dziarsko odśpiewujemy laurkę na cześć człowieka, który ma na rękach krew tysięcy ukraińskich i żydowskich chłopów oraz mieszczan. Mowa o Stefanie Czarnieckim – owym nieskazitelnym rycerzu ze srebrnym podniebieniem. Nasza szkolna edukacja, bezkrytycznie oparta na sienkiewiczowskich mrzonkach o potędze Rzeczypospolitej, sprowadziła go do roli „wzoru cnót obywatelskich”; bohatera, co to „rzucił się przez morze”. Prawda historyczna okazuje się jednak o wiele mniej poetycka. Tonie w morzu – i bynajmniej nie jest to Bałtyk, lecz morze niewinnej krwi. Nasz uświęcony wódz rzemiosła wojennego uczył się w formacji lisowczyków. Byli to elitarni, XVII-wieczni najemnicy, którzy na zachodzie Europy funkcjonowali pod urokliwym przydomkiem „diabłów” i „konnych piratów”. Oddziały te nie brały jeńców. Z upodobaniem brały za to wszystko, co miało jakąkolwiek wartość, gwałcąc i puszczając z dymem oporne – w tym chociażby śląskie – wsie. Z tej makabrycznej „szkoły przetrwania” młody Czarniecki wyniósł twardą lekcję: wojnę wygrywa się skrajnym terrorem, a bezbronny cywil to dla żołnierza taki sam cel jak uzbrojony muszkieter. Swoje brutalne metody przeniósł z impetem na ukraiński teatr działań wojennych podczas tłumienia powstania Chmielnickiego. W latach 40. i 50. XVII wieku jego kilkutysięczne oddziały urządzały metodyczne rzezie całych miejscowości. Borszczagówka, Pohrebyszcze, Żywotów, Lipowiec – tam wojsko polskie nie negocjowało. Łupiono, palono, a według relacji historyków wyrzynano w pień wszystkich, nierzadko nie oszczędzając nawet niemowląt i kobiet w ciąży. W trakcie jednej z takich pacyfikacyjnych „wycieczek” na przełomie 1649 i 1650 roku wymordowano około 10 tysięcy ukraińskich cywilów. Apogeum swojego okrucieństwa Czarniecki zaprezentował jednak pod Stawiszczem. Kiedy na przełomie 1664 i 1665 roku ukraińskie miasteczko ostatecznie skapitulowało, polski „wzór cnót” z zimną krwią wydał rozkaz wycięcia w pień wszystkich mieszkańców – mężczyzn, kobiet, starców i dzieci. Życie straciło wówczas blisko 10 tysięcy osób. Zresztą, wracając na rodzime podwórko w czasach potopu szwedzkiego, ten wybitny strateg wcale nie łagodniał. To właśnie jego oddziały urządzały krwawe pogromy mniejszości żydowskiej (m.in. w Kaliszu czy Kobylinie), ze szczególną lubością paląc synagogi i mordując ocalałych z pożogi wojennej wyznawców judaizmu. Nam to jednak zupełnie nie przeszkadza. Żyjemy w bańce niezwykle wygodnej, wybiórczej amnezji. Jesteśmy społeczeństwem wyhodowanym na moralności Kalego, o której uczył nas zresztą ten sam Sienkiewicz, a o której polska podstawa programowa woli dzisiaj milczeć. Zasada jest tu porażająco prosta: jeżeli Ukraińcy palą polskie wsie, to jest to dzicz, bestialstwo i zbrodnia wykluczająca Kijów z cywilizowanej Europy. Ale jeżeli wojska polskiego hetmana wyrzynają dziesiątki tysięcy ukraińskich poddanych, to mamy do czynienia z wyższą racją stanu, patriotycznym trudem w obronie Rzeczypospolitej i wspaniałym powodem, dla którego każe się dzieciom śpiewać o nim podczas szkolnych akademii. Członkowie UPA mieli na rękach polską krew – to bezdyskusyjny, obiektywny fakt. Jeśli jednak wymagamy od naszych wschodnich sąsiadów, by posypali głowy popiołem, sami musimy wziąć głęboki oddech i odważyć się spojrzeć w lustro. Trzeba wreszcie dostrzec, że polska obecność na Kresach nie polegała wyłącznie na sielskim sadzeniu malw, wznoszeniu uroczych, białych dworów i pisaniu fraszek o sarmackiej odwadze. Zanim po raz kolejny rzucimy kamieniem w Kijów, piętnując tamtejsze braki w empatii, zacznijmy czytać własną historię ze zrozumieniem, a nie tylko przez pryzmat poetyckich streszczeń ku pokrzepieniu serc. W przeciwnym razie nasza polityka pamięci zawsze będzie przypominać pijanego, krewkiego wuja na weselu, który na cały głos poucza innych gości o dobrym wychowaniu, stojąc jednocześnie w ubłoconych buciorach na środku suto zastawionego stołu. Możemy się oburzać na ukraiński dekret – mamy do tego pełne prawo. Nie bądźmy jednak zaskoczeni, gdy ktoś w końcu wytknie nam podwójne standardy, w których od wieków tak mistrzowsko pływamy. #błądzenie_przypadku" facebook.com/piotr.fuglewic…

Єдине корисне що я виніс для себе з цих срачів - це постать "історика" Александера Кормана Корман — це польський економіст та "історик-аматор", який у 2003 році видав брошуру «Ludobójstwo UPA на ludności polskiej. Dokumentacja fotograficzna». Вона стала головним джерелом візуальних фейків, які 10-15 років тому проросійські пабліки а зараз і кацапські боти під видом поляків крутять як докази звірств УПА. У чому полягав його метод? Справжніх фотографій жертв конфлікту обмаль, тому Корман пішов простішим шляхом. Він просто взяв довоєнні польські архіви транспортної поліції та підручники з судової медицини 1920-1930х років (зокрема, фундаментальний атлас професора Віктора Гживо-Домбровського). Усі медичні кадри з розділів про важкі травми він видав за «акції УПА»: - Фото тіл із повним полосуванням тулуба (трансекцією), відірваними кінцівками та характерним розчавленням кісток колісьми потягів. - Фото розчленованих трупів - жертв побутового насилля, пограбувань ітд з кримінальних хронік. - Тіла жінок, що загинули на операційних столах після невдалих підпільних кримінальних абортів Для фахівця там очевидні маркери судово-медичної фіксації (секційні дошки, прозекторське викладання сегментів тіла, специфічний інструментальний характер ушкоджень). Але розрахунок Кормана був на чистий емоційний шок пересічного глядача, який не буде аналізувати морфологію травми.

Przyczyna wzajemnej niechęci Ukraińców i Polaków jest bardzo prosta - wynika ona bezpośrednio z tego, że Ukraińcy i Polacy są dokładnie tacy sami i tego obie grupy najbardziej zdzierżyć nie mogą

Reviewing the feedback on my recent post, I want to address the psychological rift in our regional dynamics. A vital boundary first: russia stands entirely outside this equation. Moscow is waging a colonial war of total reconquest; any comparison to other regional actors is fundamentally inaccurate. However, the defensive arguments from some Polish commentators are revealing. They try to frame historical peasant revolts as "barbarism" to suggest that institutional, state-sanctioned violence, executed through bureaucracy, is somehow more legitimate. This exposes a trap Warsaw and Budapest often fall into: they're viewing regional history through an outdated hierarchy, while Ukraine is operating on a purely defensive, anti-colonial survival mindset. This traditional hierarchy is obsolete. Having demonstrated the capacity to withstand the region’s primary security threat, Ukraine has proven it can fight the "final boss" of the area while shielding the rest of Europe. Ukraine isn't a junior partner to be managed or patronized; it's a battle-hardened sovereign entity that's earned its place as a cornerstone of continental security. True stability requires neighboring states to finally let go of these lingering paternalistic ambitions. The era of the "landlord" mentality is over. It's time for Warsaw and Budapest to drop the colonial curve, respect Ukraine as an absolute equal peer, and acknowledge that regional stability depends on mutual respect, not on historical hierarchies.

Nikt nie pyta, ale i tak się wypowiem o ostatnich zawirowaniach w relacjach polsko-ukraińskich. Dialog historyczny nigdy nie był łatwy, ale jednak kiedyś posuwał się do przodu. Krótka kronika. 1997: Deklaracja „O porozumieniu i pojednaniu” prezydentów Kwaśniewskiego i Kuczmy. 2003: Oświadczenie z okazji 60. rocznicy, odsłonięcie pomnika pojednania w Pawliwce na Wołyniu. 2005: Akt wzajemnego przebaczenia biskupów greckokatolickich i rzymskokatolickich. 2007: Wspólne oświadczenie prezydentów Kaczyńskiego i Juszczenki – potępienie akcji Wisła. 2014: Rosja okupuje Krym i część Donbasu. 2016: Sejm jednostronnie przyjmuje uchwałę uznającą Wołyń za ludobójstwo. 2018: Nowelizacja ustawy IPN z zapisami o "banderyźmie". Dalej jest już tylko gorzej. Dlaczego właśnie wtedy gdy zaatakowała Rosja, tak dramatycznie popsuły się nam stosunki? Pomijając epizod "zbożowy", tłem była przede wszystkim historia. Czy tak trudno dostrzec, że jest to efekt manipulacji i ciągłego podgrzewania nastrojów przez ekstremistów po obu stronach? Dlaczego nikt poważny w naszym kraju nie zaproponował, żeby kwestię Wołynia zawiesić do zakończenia trwającej wojny?

Mogę tylko polecić nagrania z tej niedawnej wspólnej polsko-ukraińskiej konferencji historyków, bo tam rozbierane są na części pierwsze wszystkie wydarzenia, którymi @sternenko wali jak cepem "bo Piłsudski zdradził Ukrainę" tak samo jak Braun wali "widłami i siekierami" zawsze gdy mowa jest o rosyjskiej napaści na Ukrainę. youtube.com/live/iUOQlB_1C… Obecnie trwają naprawdę unikalne i bezprecedensowe wysiłki z obu stron w celu uzgodnienia listy wzajemnych pretensji historycznych, które ja osobiście odbieram jako desperacką próbę NIE POWTÓRZENIA ich w XXI wieku, podejmowaną przez naprawdę mądrych ludzi z obu stron. Niestety, po obu stronach są również kręgi, dla których wydarzenia sprzed 100-70 lat to doskonały pretekst by aby kontynuować polsko-ukraińskie spory tożsamościowe i jątrzyć pretensje w nieskończoność. Spokojnie, jak będziecie tak dalej robić to tak dokładnie jak w XVII, XIX i XX wieku podobni wam debile z obu stron za 10-20 lat będą z fałszywymi uśmiechami ściskać sobie dłonie pod portretem Putina w ramach jakiegoś nowego ZSRR 2.0. Rosjanie was zawsze skutecznie godzili. Co prawda najpierw likwidowali nie tylko połowę z was, ale przy okazji tysiące normalnych Polaków i Ukraińców, no ale was to nigdy specjalnie nie obchodziło gdy chodziło o czystość etniczno-religijną po obu stronach, prawda?

Serhii Sternenko @sternenko

3 weeks ago

Президент Польщі Кароль Навроцький розкритикував президента України Зеленського та хоче забрати у нього орден Білого Орла. Його обурило присвоєння підрозділу Сил спеціальних операцій ЗСУ імені Героїв УПА. На знак протесту Лєх Валенса також зняв з себе значок з прапором

5 608 6K 525K 246

Cari @Pirlo_official e @iomatrix23, andando ad inginocchiarvi senza un filo di vergogna davanti ad un regime che in Ucraina ha ammazzato 660 atleti, distrutto 500 impianti sportivi, tra i quali 77 stadi di calcio e costretto centinaia di migliaia di ragazzi ad interrompere i propri allenamenti e le proprie carriere sportive per mancanza di campi e palestre e per i continui bombardamenti, avete fatto pentire milioni di fan di avervi celebrati come leggende. Alla fine non siete altro che i Pupo del calcio e gli Al Bano dello sport.