Goeland63 @Goeland63

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum. Evrakları imzalayacaktım. Tavsiyeleri dinleyecektim. Onu arabaya bindirip eve götürecektim. Evde yatağı hazırdı. Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı… Her şeye hazır olduğumu sanıyordum. Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim. O kapı onun için açılıyordu. Barınak çalışanının yanında duruyordu. Hareketsizdi. Neredeyse donmuş gibiydi. Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı. Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi… Zıplamıyordu. Tasmayı çekmiyordu. Havlamıyordu. Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu. O. Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı. Sonra bana baktı. Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı. Çok yavaşça. Sanki izin ister gibi. Eğildim ve ona fısıldadım: “Eve gidiyoruz.” Kelimeleri anladı mı bilmiyorum. Ama sesimi anladı. Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı. Pencereye baktı. Kapılara baktı. Direksiyondaki ellerime baktı. Dikiz aynasından onu görebiliyordum. Rahatsız etmemeye çalışıyordu. Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu. Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu. Beni en çok kıran da buydu. Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı. Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı. Dikkatlice yanıma yaklaştı. Bir patisini omzuma koydu. Sonra diğerini. Başını yanağıma yakın bir yere yasladı. Ağırdı. Sıcaktı. Güveniyordu. Nefesini kulağımın yanında hissediyordum. Ve ağlamaya başladım. Sevinçten titremiyordu. Arabada zıplamıyordu. Yüzümü yalamaya çalışmıyordu. Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu. Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi. Yavaş sürdüm. Neredeyse nefes almadan. Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum. O da orada kalıyordu. Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu. Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi. Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu. Diğer herkes için sıradan bir gündü. Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu. Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm. Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu… Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü… İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm. Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu. Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk. Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim. Orada kaldım ve ağladım. O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu. Sonra burnunu yanağıma sürttü. Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu. O anda anladım: Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım. O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı. Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı. Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı. Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı. Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor. Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor. Yürürken beni gözleriyle takip ediyor. Oturduğumda başını dizlerime koyuyor. Bazen uykusunda irkiliyor. Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum. Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum. Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum: Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi. Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı. Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez. Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur. Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın. #ALINTIVEŞİİRSEL ..

💜 Tu identidad merece respeto, porque la dignidad no se negocia. 🌈✨ Orgullo2026 #Pride #BeYourself

Lo scorso anno i partecipanti al Torino Pride sono stati 150 mila, ma quest’anno se ne contano di più al corteo di sabato 6 giugno: secondo l’organizzazione, più di 160mila persone. Vladimir Luxuria: «Spero che il senatore Roberto Menia non stia vedendo il Pride, potrebbe venirgli uno scompenso cardiaco: perché immagino che oggi a questo Pride ci siano ragazzi che fanno il gesto più bello che si possa fare, baciarsi, mostrare affetto in un mondo pieno di guerre». La notizia completa raccontata da Giulietta De Luca e Francesco Munafò è su La Stampa Video di Alberto Giachino (Reporters) #Torino #TorinoPride

Philistines, 1982

🏳️‍🌈🏳️‍⚧️Happy Pride 🏳️‍🌈🏳️‍⚧️❤️

Un video bellissimo che spiega molto bene l'importanza della visibilità per le persone #LGBT+. Buon #PrideMonth2026.

Io tutto l'anno ho il braccialetto arcobaleno al polso e quando nel mio lavoro entra una coppia omosessuale mi riempie il cuore quando si avvicinano preoccupati ma appena mi guardano il polso sorridono e si aprono con me. Amo vedere le persone a proprio agio e senza paura❤️🏳️‍🌈

radio__zek 🏳️‍🌈 @radio__zek

6 days ago

Un video bellissimo che spiega molto bene l'importanza della visibilità per le persone #LGBT+. Buon #PrideMonth2026.

6 50 209 5K 22

#PrideMonth 🏳️‍⚧️🏳️‍🌈

It’s not just a rainbow, it’s a symbol of pride, hope and security. Happy pride🏳️‍🌈

Lui è Ettore Pagano, 23anni di Roma e due giorni fa, il 30 maggio 2026, ha scritto una pagina di storia della musica italiana: è diventato il primo italiano a vincere il prestigioso Queen Elisabeth di Bruxelles, ovvero il più importante concorso violoncellistico del mondo. Un risultato straordinario, ottenuto dopo anni di studio, disciplina, sacrifici e un talento fuori dal comune. In un settore in cui l'eccellenza si misura su dettagli infinitesimali e la concorrenza arriva da ogni angolo del pianeta, Pagano ha raggiunto il vertice mondiale della sua arte. Eppure, mentre il mondo della musica classica celebrava l'impresa, in Italia la notizia è passata del tutto inosservata. Poche menzioni, scarsa attenzione, nessun clamore mediatico. È un paradosso che dovrebbe far riflettere. Viviamo nel Paese che ha dato i natali all'opera, che ha contribuito in modo decisivo alla storia della musica e che continua a formare artisti di livello internazionale. Eppure siamo incapaci di riconoscere e valorizzare le eccellenze quando appartengono a mondi percepiti come lontani dalle logiche dell'intrattenimento e della visibilità immediata. La vittoria di Ettore Pagano non è soltanto un successo personale. È il simbolo di ciò che possono produrre il merito, la dedizione e la cultura quando vengono coltivati con costanza. È una notizia che meriterebbe di essere raccontata in prima pagina, perché parla di talento italiano nel suo significato più autentico. Celebrare imprese come questa significa anche riconoscere che l'eccellenza artistica continua a esistere e a portare il nome dell'Italia nel mondo. E che forse, dovremmo imparare a darle l'attenzione che merita. Complimenti Ettore, sei un gigante e io ti riconosco. 💎 p.s. Lascio qui sotto nel primo commento il video della sua incredibile esibizione.

It's fine, you're safe with me now 😊🐻 #AIart #BearArt #Bara #MuscleMen

Mañana 01/06/2026, #junio entramos de lleno en el mes del #PRIDE El Día Internacional del #Orgullo #LGBTQ+ El respeto a la #diversidad sexual reivindica el derecho de las personas a vivir con libertad su orientación sexual e identidad de género, sin temor a discriminaciones. 🏳️‍🌈

😂😂😂😂😂

Still sleepy this morning

Duhhh

Santo versus Second Avenue, 1982

La pensione di reversibilità alle coppie dello stesso sesso sposate all'estero, in caso di decesso di uno dei due coniugi, è legittima. Lo ha stabilito la Corte Costituzionale. 💪🏳️‍🌈